اصغر نوری: جایزه نمایشنامه‌نویسی فجر تقریباً یک چهارم جوایز جشنواره است

عنوان

دبیر جایزه ادبیات نمایشنامه‌نویسی در بخش دوم گفتگویش از علت مهم بودن این جایزه می‌گوید. وی معتقد است بالاترین هزینه فجر در این بخش صرف شده است. او از فرانسوی بودن پنل نیز دفاع می‌کند؛ اگرچه معتقد است این پنل‌های می‌نواند وسیع‌تر باشد.

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، برای کسانی که در اختتامیه جایزه ادبیات نمایشی تئاتر فجر در سالن ناظرزاده حضور داشتند، چند نکته می توانست مورد پرسش قرار گیرد که این جایزه چه تفاوتی با رویه سابق داشته است و چرا در این جایزه استقبال چنین اندک است.

این وضعیت با واکنش های اندکی روبه رو بود؛ چرا که تعداد مخاطبان و حاضران در آن اختتامیه نیز اندک بود. از معدود انتقادها در خبرگزاری تسنیم منتشر شده است.

بیشتر بخوانید: کسالت آور چون ادبیات نمایشی ایران

با این حال این فرصت نیز فراهم شد تا پای صحبت های اصغر نوری، دبیر بخش نمایشنامه نویسی بنشینیم تا گفته ها، دفاعیه ها و انتقادهای او در باب وضعیت نمایشنامه نویسی معاصر ایران را بشنویم. آنچه می خوانید گفتگوی مفصلی است که پیش از برگزاری جشنواره تئاتر فجر با اصغر نوری داشتیم.

***

از آفات فضای نمایشنامه خوانی مواردی بود که گفتید. یعنی بازی کردن به جای خواندن نمایشنامه.

می خواستم در آن جشن اگر اجراگری روی صحنه است، خود نمایشنامه نویس ها باشند

اصغر نوری: من تصویری که پیش خودم مجسم کرده بودم تصویر یک نمایشنامه نویس بود که دارد بخشی از نمایشنامه خودش را می خواند. آدم هایی پیش خودم تصور کرده بودم که در این جلسه باید نمایشنامه نویس باشند. به اضافه چند کارگردان و بازیگر علاقه مند که دارند می بینند. می خواستم نمایشنامه نویسی از اسم بیرون بیاید. وقتی می گوییم مثلاً صحرا رمضانیان، ایشان را فقط اسم نبینیم. حداقل در جشن و اختتامیه خودش، در جایزه ای که باز برای خودش است، کاندید شده،  پنج دقیقه روی صحنه باشد و آدم ها این را ببینند. آدم ها این را در حال خواندن متنش ببینند. این برای من ارزشمند بود و هنوز هم هست؛ ولی اگر حالا که شما منتقد و نمایشنامه نویس هم هستید - بیشتر من شما را منتقد می شناسم - و این اعتراض هم به من شد، اگر یک نمایشنامه نویس از دیدن همکارش در حال خوانش حوصله اش سر می رود، دیگر برای این جمع هیچ کاری نمی شود کرد. یعنی اگر من که نمایشنامه نویس هستم، نمایشنامه نویسی هم برایم جدی است، حوصله ندارم همکارم را پنج دقیقه تحمل کنم؛ حتی با نمایشنامه بد و خوانش بد.پس چه کسی می تواند تحمل کند؟ من اساساً با این نقد مخالفم. تصمیمم بر این بود که آن شب نمایشنامه نویس ها دیده شوند و آن جشن اگر اجراگری روی صحنه دارد، خود نمایشنامه نویس ها باشند؛ حتی به نظر من اجرای جواد عاطفه یک ذره پر حرفی داشت.  می خواستم مجری بیاید اعلام کند و برود. آن پرفورمنسی که من خودم ساختم، برای دوتا بخش پنج دقیقه بود. می توانستم یک پرفورمنس 20 دقیقه ای کار کنم. از همان کسی که استاد سه تار بود. می توانستم از او بخواهم یک ربع سه تار بزند. یک نفر هم بیاید مثلاً تار و کمانچه بزند؛ ولی چرا من حتی پنج دقیقه حرف نزدم؟ مهندس پور هم فقط حرف زد، برای اینکه می خواستم کل این جشن برای نمایشنامه نویس ها باشد. اگر کسالت بار شده برای کسی کسالت بار است که امر خواندن نمایشنامه توسط نمایشنامه نویس برایش امر کسالت باری است. این را بگویم بعضی ها پیشنهاد کردند چرا نمایشنامه نویس ها؟ اینها که بلد نیستند، از بازیگرها بخواه.

ایده غلطی است؟

اصغر نوری: من گفتم نمی خواهم از بازیگرها استفاده کنم.

باز می گویم مفهوم من از کسالت شکل اجرا نیست. در مورد مضامینی بود که در آنجا داشت خوانده می شد. در بطن متون بود. به هر حال روح  اثر است که بر آن فضا حاکم می شود.

نمی دانستم چه کارهایی نامزد هستند

اصغر نوری: من اصلاً در این باره نمی توانستم کاری کنم؛ چون نمی دانستم چه کارهایی نامزد هستند. یعنی براساس انتخاب ها این تصمیم را نگرفتم. این تصمیم گرفته شده بود. هر کسی که باشد حالا متن ها با این می شود حرف زد.

اینکه در یک جلسه دیگر ممکن است.

نمایشنامه نویس ایرانی گاهی اوقات نمایشنامه هایی می نویسند و اجرا می کند که هیچ ربطی به جامعه ما ندارد

اصغر نوری: بله؛ ولی من باید بگویم اتفاقاً در ایران به خاطر ممیزی موجودنمایشنامه های ما به آن صورت واقعی و اجتماعی نیستند. یکی از آسیب شناسی ها  از نظر من این است که نمایشنامه نویس ایرانی گاهی اوقات نمایشنامه هایی می نویسند و اجرا می کند که هیچ ربطی به جامعه ما ندارد و اگر یک نمایشنامه نویس مضمونی اجتماعی را بد نوشته، این بدان دلیل نیست که اجتماعی نوشتن بد است. آن آدم نتوانسته بنویسد. اتفاقاً ما در جامعه ای هستیم که برای سال های طولانی تئاتر می تواند بستری باشد برای اینکه مضامین اجتماعی به شکل هنرمندانه خلق شود. مسلماً نه به صورت شعار؛ بلکه درام هایی تولید کنیم که قبل از هر چیز درام باشند، نمایشنامه باشند؛ ولی بسترش از اجتماع بیاید و اجتماع ما الان پر از ایده است. من چون در دانشگاه تدریس می کنم گاهی وقت ها بچه ها نمایشنامه هایی می نویسند که می گویم اصلاً چرا نوشتی. چرا تو باید در این جامعه اکنون زندگی کنی؛ ولی این را بنویسی؟

به نظرم احتیاج به پنلی است که در این باره مفصل بحث شود. از دید من رئالیسم اجتماعی آسیبی به تئاتر و درام ایرانی زده است. یک اشباعی در رئالیسم به وجود آمده است. من از برشت اسم بردم؛ چرا که  برشت هم به مضامین اجتماعی توجه می کند؛ ولی نمی آید دایره گچ قفقازی را در فضای آلمان آن روز تصویر کند. در یک جهان خیالی می رود و در آنجا دراماتیزه می کند و هنوز وقتی اجرا می کنید لذت می برید. در اکثر کارهایش نقد نازیسم و هیتلر است, ولی همیشه خبری از هیتلر روی صحنه نیست. برشت مارکسیست است؛ ولی شعار نمی دهد که من مارکسیست هستم. می آورد در فضاهای داستانی دست به چنین کاری می زند. شما از جایزه  صحبت کردید. وقتی آقای مهندس پور در نشست نخست خبری گفت که چه ارتباطی دارد در جشنواره ای مثل فجر جایزه نمایشنامه نویسی دهیم؛ خوشحال شدم که ایشان دارد به چیز درستی اشاره می کند. در هیچ جشنواره تئاتری دنیا بدین شکل نمایشنامه را به این سبک و سیاق جایزه نمی دهند. نمایشنامه باید روی صحنه جاری شود و براساس چیزی که بازتاب می دهد داوری شود. مخاطبانش به او جایزه می دهند. برای من جالب بود ما در ایران جوایز ادبی زیادی داریم. یکی ازمهمترین هایش جلال است به عنوان مهمترین جایزه ادبی دولتی. در جایزه جلال به نقد جایزه می دهند، به ادبیات داستانی جایزه می دهند، جایزه ویژه دفاع مقدس داریم؛ ولی هیچ وقت به ادبیات نمایشی جایزه نمی دهند. من حسم این بود که آقای مهندس پور دیدگاهش این است که باید این جایزه ادبیات نمایشی برود به سمت این سبک کارها. برای این جوایز در واقع آنجا تعیین و تکلیف شود. نمونه خیلی خوبش جایزه مرحوم استادمحمد است؛ ولی آنجا پروسه خیلی درستی داشت. درباره نمایشنامه ای که نوشته شده و محک خورده نشده حرف نمی زنند. در مورد نمایشنامه ای حرف می زنند که در سالنی اجرا شده و بعد که بازخوردش مثبت بوده ناشرها آن را منتشر کرده اند. من نشنیدم در آمریکا یا در انگلستان نمایشنامه اول چاپ می شود، بعد اجرا. نمایشنامه اول تولید می شود بعد چاپ می شود. من احساسم این بود که آقای مهندس پور دیدگاهش این است که به این سمت برود و من خوشحال شدم. همان موقع هم دفاع کردم که نباید جایزه به این شکل برگزار شود و یک استدلال بسیار قوی داشتند. می گفت بروید و تحقیق کنید چندتا از آن نمایشنامه هایی که در این 35 دوره گذشته جایزه گرفتند تولید شدند. دوست من پیام لاریان که امسال برای استرالیا جایزه گرفت، سال گذشته نمایشنامه پروانه الجزایریش جایزه گرفت. هنوز اجرا نشده است. فقط خانم مریم منصوری نمایشنامه اش را اجرا کرد؛ آن هم در ضعیف ترین حالت ممکن. خودش اجرا کرد؛ چون تو نمایشنامه ای نوشتی که یک کارگردان اجرایش نمی کند. پس خودش مجبور می شود که خودش اجرا کند. من می خواهم بدانم که چرا شما به این سمت نرفتید؟ ایده آقای مهندس پور در نهایت چیزی مثل پولتیزر بود؟

تئاتر ادبی را دوست ندارم

اصغر نوری: ایده مهندس پور مثل پولتیزر نیست؛ البته شباهت هایی دارد. ببینید من باید حداقل در یک چیز با آقای مهندس پور باید مشترک باشیم که بتوانیم با هم کار کنیم. آقای مهندس پور در دانشگاه استاد من بودند؛ ولی شاید آن شکل تئاتری که من دوست دارم و کار می کنم، اصلاً ربطی به آن شکل تئاتری که آقای مهندس پور دوست دارد نداشته باشد؛ ولی ما باید در یک چیز مشترک باشیم که من به عنوان مدیر این بخش با ایشان همکاری کنم. آن چیز مشترک برای من این است هم برای آقای مهندس پور و هم برای من به عنوان شاگرد ایشان متن فقط در اجرا معنا دارد. متن خارج از اجرا هیچ معنایی ندارد. فقط یک پیشنهاد  است.  من به عنوان کسی که خودم رمان های زیادی ترجمه کردم و ادبیات را خیلی دوست دارم و زندگی روزمره من است، تئاتر ادبی را دوست ندارم.

راجع به این مسئله تئاتر ادبی داریم به یک توافقی می رسیم.

اصغر نوری: من نمایشنامه را یک پیشنهاد برای کارگردان می دانم، نه پیشنهادی که نمی خواهم ارزش گذاری ضعیف کنم. نمایشنامه را می گویم. نمایشنامه اساساً یک چیز ناقص است. موقع خواندن هم فقط به درد کسی می خورد که تئاتر بلد باشد. باید کارگردانی کند. برای همین است که نمایشنامه ها می توانند زندگی کنند. برای همین است که باغ آلبالو برای دو هزارومین بار در سالن دور افتاده کوچک کشور اجرا می شود. برای اینکه دیگر چخوف آویزان آن اجرا نیست. بیاید بگوید این متن من را اینگونه بخوانید. کارگردان خودش تصمیم می گیرد.

در تاریخ داریم بر سر شکل اجرای باغ آلبالو میان چخوف و کنستانتین استانیسلاوسکینزاع می شود.

حرف مهندس پور بد فهمیده شد

اصغر نوری: دقیقاً. ببینید این حرف آقای مهندس پور است که بد فهمیده شد. همان طور که سال ها پیش این را می گفت و این فرانسوی هایی که آمده بودند جالب بود که همین حرف را زدند. یکی از آنان دقیقاً می گفت ما اصلاً در تئاتر متن نداریم. ما در تئاتر کلام داریم. کجا دیدید که مثلاً روی صحنه شما نوشته ببینید. شما روی صحنه یک سری صوت می شنوید، با یک سری حرکت. این صوت یک بخشش دیالوگ است.  یک سری حرکت است. این دیالوگ ها معلوم است از یک متن آمده؛ ولی چطور آمده؟ ما داریم چه چیزی می بینیم؟ ما ذهنیت نویسنده را می بینیم؟ نه ما داریم ذهنیت کارگردان را می بینیم. پس یک حقیقت است که تئاتر یعنی اجرا، اصالت تئاتر کارگردانی است، نه نمایشنامه نویسی؛ ولی نمایشنامه نویسی است که خیلی جاها تئاتر را متحول کرد، نه لزوماً کارگردانی. من به عنوان کسی که هم نمایشنامه نویس هستم و هم کارگردان هیچ کدام را ارجح نمی دانم.

سه متن برگزیده باید از طرف مرکز هنرهای نمایشی برای تولید حمایت شوند

برگردم به این حرفم که اگر مهمترین اشتراک نظر مهندس پور و من در قبال متن این است که متن در اجرا معنا دارد. من خودم را این جوری قانع کردم که ما این بحش را زودتر بیرون می کشیم که در هیاهوی اجرا نباشد. فرصت معرفی متن ها برای اجرا باشد؛ چون یکی از بندهای فراخوان ما این بود که بخش تولید هر کدام پنج میلیون تومان جایزه می گیرند به اضافه حمایت تولید. این حمایت تولید رقمش را هم تعیین کرده بودیم. ما به یک رقم سی میلیونی رسیده بودیم. ما فراخوان را فرستادیم مرکز هنرهای نمایشی و آقای شفیعی گفتند که این رقم را بردارید؛ چون تعهد می آورد.  من با حمایت تولید این سه متن موافق هستم، یعنی من به سه نفری هم که در بخش تولید برگزیده شدند گفتم که پیگیری کنید. از آقای مهندس پور و از مرکز هنرهای نمایشی پیگیری کنید. این سه متن باید از طرف مرکز هنرهای نمایشی برای تولید حمایت شوند.

باید دوتایشان کارگردان باشند؟

اصغر نوری: بله یا خودشان کارگردان باشند یا کسی دیگری. مهندس پور فعلاً نظرش این است که جایزه ادبیات نمایشی فجر را سال بعد در شهریور برگزار شود. اگر خودش بماند می خواهد کارهایی که آن جایزه می گیرند به فجر آن سال برسند. پس هدف مثل پولیتزر نیست. یک تفاوتی دارد. کارهایی که جایزه پولیتزر را می گیرند به شکل کتاب به زندگیشان ادامه می دهند. یعنی پولیتزر  بیشتر جایزه ادبی است. جایزه را به نمایشنامه هایی می دهندکه جنبه ادبی یا کار زبانی ویژه ای داشه باشند.

ولی اجراهی موفقی هم داشته اند.

جایزه نمایشنامه نویسی فجر شبیه پولیتزر نیست، این یک جایزه ادبی نیست

اصغر نوری: اجراهای موفقی هم داشتند قبلش اجراهای موفقی داشتند؛ ولی این جایزه شبیه پولیتزر نیست. این یک جایزه ادبی نیست. این جایزه را یک جشنواره تئاتری می دهد؛ ولی این جشنواره تئاتر یعنی یک بخش نمایشنامه نویسی دارد و هدفش از برگزاری این است که متن هایی تولید شود برای سال بعد یا برای سال تئاتری بعد که این کارها اجرا بشوند و برای همین است که این جایزه های امسال رقم بالایی داشت. هر که می شنید اولین برخوردش تعجب و هیجان بود که که چطور به سه نمایشنامه چنین جایزه ای دادند؛ چون می دانید این 45میلیونی که به این شش نفر داده شد، 15میلیون در بخش تولید و 30میلیون در بخش حرفه ای، تقریباً یک چهارم بودجه جشنواره است. در بخش کارگردانی مطلقاً جایزه ده میلیونی نخواهید داشت. من انتقادی کنم از جامعه نمایشنامه نویسی. همه می توانند در مورد همه چی انتقاد کنند. باید این کار را بکنند. وقتی یک جریانی به من مربوط است، اول باید در آن شرکت کنم و بعد حق انتقاد دارم. مثل شما که آمدید اختتامیه و انتقاد دارید؛ ولی بعضی ها نیامدند و انتقاد می کنند. می گویم باشد حتی نیامدی هم از دور تو می توانی. مثل آدمی که در جام جهان نما همه چی را می بیند می توانی ببینی. خب این را هم ببین. همین آدمی که شما متهم می کنید که این اصلاً به نمایشنامه اعتقاد ندارد، اصلاً نمایشنامه نویسی را می خواهد حذف کند، همین آدم دارد بیشترین جایزه را و ارزشمندترین جایزه را از لحاظ ریالی به بخش نمایشنامه نویسی می دهد و جایزه ای می دهد که تا حالا هیچ کسی نداده است.

به هر حال این ناشی ازفقدان های دیالوگ است. ما با همدیگر این قضیه را در بندهای مختلف بررسی می کنیم. در مورد پنل حرف زدید.

اصغر نوری: شما چرا گفتید پنل فرانسوی برگزار می شود؟ چه ایرادی دارد؟

نگرش های متفاوتی در دنیا درباره نمایشمنامه نویسی وجود دارد. من علاقه خودم بود که اگر فرانسوی باشد، یک انگلیسی هم در کنارش باشد یا یک لهستانی هم کنارش باشد. جهان نمایشنامه نویسی ما کاملاً متفاوت با نویسندگان انگلیسی زبان است. آنان به شکل و شمایل فرانسوی ها نمی نویسند. کسی که ایتالیایی می نویسد در مکتب و جهان دیگری کار می کند و با کسی که در آمریکاست متفاوت است. در آمریکا موزیکال نویسی خیلی رایج است، چیزی که در بقیه دنیا در این ابعاد وجود ندارد. من دیدم آقای مهندس پور بدش نمی آید موزیکال در ایران دیده شود؛ ولی چرا یک موزیکال نویس واقعی در این پنل حاضر نیست. به هر حال می دانیم کاری که در الیورتوییست رخ داده اصلاً موزیکال نویسی نیست. یک سری اشعاری است که از انگلیسی به فارسی تبدیل شده است. این موزیکال نیست. جالب است جدیدا از امین مألوف دو موزیکال ترجمه شده و خوانده می شود، مثلاً می گفتند مألوف هم باشد. این نظر شخصی خودم بود که جهان فرانسوی خیلی یک دست است و یک دو قطبی ایجاد نمی کرد.

مسائل و مشکلاتی که درام نویس های فرانسوی دارند به تئاتر ایران نزدیک تر دیدم

اصغر نوری: من یک توضیح بدم. ارتباط من با جامعه فرانسوی یکی از دلیل هاست. من راحت تر بودم و شناخت بیشتری دارم. این کاملاً درست است؛ ولی فرانسه با اینکه دم دست تر بود برای من انتخاب خوبی بود. من با توجه به شناختی که از تئاتر فرانسه دارم و شناختی که از تئاتر ایران دارم، بین کشورهای اورپایی فرانسه را از لحاظ مسائل و مشکلاتی که درام نویس ها دارند به تئاتر ایران نزدیک تر دیدم. من وقتی اینجا می گویم برخی ها تعجب می کنند. الان در فرانسه نمایشنامه ها در دویست نت پانصد نسخه چاپ می شود. اتفاقی که در ایران هست، یعنی یک نگاهی داریم به تاریخ فرانسه. فکر می کنیم همه چی آنجا خیلی خوب است.

بررسی کلیت مسئله شباهت ها و تفاوت ها در پنل نیازمند فاکتورهای زیادی است.

اصغر نوری: و همان اتفاقی که در پنل ها افتاد و چیزهایی که در پنل گفتند همه مشکلاتی بود که نمایشنامه نویس ها در ایران دارند. برای اینکه به آنها اهمیت داده شود، کارهایشان اجرا شود. آنجا همین بحث ها هست. بعضی از کارگردان ها می گویند ما اصلاً به متن نیاز نداریم. ما خودمان در تمرین ها متن خودمان را می سازیم. این گروه ها در فرانسه هم زیاد است؛ ولی یک اتفاقی در فرانسه در حوزه متن افتاده که خیلی متفاوت است با اتفاقی که در نمایشنامه نویسی انگلیسی زبان رخ داده است. من آلمانی زبان ها را کم می شناسم؛ ولی انگلیسی ها و فرانسوی ها را نسبتاً خوب می شناسم. ببینید اتفاقی که دارد در درام انگلیسی زبان می افتد و نویسنده هایی مثل استوپارد و هِر یا  مک دونا ظهور می کنند، آن اتفاق در فرانسه خیلی کم می افتد.

در فرانسه هم نویسندگان موفق داریم.

اصغر نوری:  الان در فرانسه متن هایی که تولید می شود برای ما خیلی قابل فهم تر است تا برای انگلیسی ها. امثال یاسمینا رضا و زلر و اشمیت تئاتر بلوار هستند. اینها عامه پسندهای آبرومند هستند که کارهایشان به همه زبان ها ترجمه و اجرا می شود؛ چون می توانند مردم عامی را به تئاتر بکشانند. در ایران هم راه افتاده است. زلر بهترین گزینه برای پول در آوردن از تئاتر است که بد هم نیست. نمایشنامه شاید نمایشنامه خیلی خوبی به لحاظ دراماتیک نیست؛ ولی بد هم نیست.

ماتیو دلاپرته و الکساندر دلاپاتلیرفرانسوی نمایشنامه اسم را نوشته اند و سه کارگردان ایرانی آن را در ایران روی صحنه بردند.گیشه هر سه کار در فروش فوق العاده بود.

اصغر نوری: می گویم الان همین طور که زلر در فرانسه به خاطر همین متن هایش خیلی پولدار و معروف است. در ایران و همه جا هم می تواند پرفروش باشد؛ ولی یک سنت نمایشنامه نویسی اکنون در فرانسه است که با کولتس شروع شده است. الان به انزو کرمن و اولیویه پی رسیده است. اینها دارند یک نوعی از تئاتر، نوعی از روایت در تئاتر را جا می اندازند. در فرانسه خیلی استقبال شده است. برخی از اینها ژوئل پومرا و وجدی معود بینا بین هستند و آثارشان برای عامه مردم قابل فهم تر است؛ ولی فیلیپ میونل که من خیلی دوستش داشتم به این پنل ها بیاید که گفت من با هواپیما سفر نمی کنم و از پرواز می ترسم. من رفتم پاریس و با او گفتگو کردم و در کاتالوگ جشنواره گفتگوی ما . با همین موضوع هست. فیلیپ میونل نوعی از روایت را در تئاتر ابداع کرده است گرچه در ادامه مینوه و دیگران است؛ ولی خودش صاحب سبک شده است. این به درد تئاتر امروز ما بیشتر می خورد تا مثلاً ما یک نمایشنامه نویسی مثل زلر. بر فرض محال می توانستم مک دونا را ایران بیاورم. آن حرفی که او می زند برای تئاتر و درام ما از نظر من مفید نبود؛ چون دارد تئاتری را دنبال می کند که به راحتی در سینما قابل بازسازی است. همه نمایشنامه های مک دونا را وقتی می خوانید فکر می کنید در سینما بهتر درمی آید تا در تئاتر. ولی شما یک نمایشنامه مثلا یک زن فیلیپ میونل که چند روز دیگر در نیماژ چاپ می کنیم فقط در تئاتر می توانید اجرا کنید یا دو تا نمایشنامه انزو کورمن که رونمایی شد. باور دارم فقط برای صحنه نوشته شده است. ما این متن را در تئاتر خودمان الان نداریم که برای صحنه نوشته شده باشد. منظورم متن های تئاتر تجربی نیست که در واقع متن نیست. در تمرین ها یک چیزی شکل گرفته است. منظورم آن است که نویسنده در خلوت خودش یک متنی نوشته است. نوعی از روایت در این متن است که فقط در تئاتر می شود دنبال کرد. من از این نظر فکر کردم که جدا از راحتی خودم برای ارتباط با این آدم ها و اینکه خیلی وقت بدی بود - دو سه روز بعد ژانویه بود و با این خارجی ها باید شش ماه قبل هماهنگ کنی - آشنایی که با اینها داشتم باعث شد که اینها دعوتم را قبول کنند و این نکته هم بود که اگر ما می خواهیم برای تئاتر ایران یک مدل بهتر داشته باشیم، شاید بتوانیم از آن چیزی یاد بگیریم، مسلماٌ فرانسوی ها هم می توانند از من چیزهایی یاد بگیرند.

ولی مستلزم استمرار است. البته معتقدم بهتر است موازی باشد. نویسنده هایی که درام خوش ساخت هم می نویسند هم حضور داشته باشند.

اصغر نوری: من با این حرف شما کاملاً موافق هستم که ای کاش می توانستیم این پنل را برای چندتا کشور برگزار کنیم.

البته هنوز قابل ادامه دادن هست به شرطی که دوستان استقبال کنند.

اصغر نوری: [فهرستی نشان می دهد] این لیستی بود که دستیارم زنگ می زد. ما به همه آدم های شاخص زنگ زدیم که برای این پنل ها و اختتامیه بیایند.

[نام براهیمی در فهرست هست] براهیمی برای چه نیامد؟

اصغر نوری: براهیمی گفت من کار دارم، یعنی با همه اینها تک تک صحبت شده که بیایید. من حدسم براین بود که اوضاع شلوغ است.  فیلترینگ تلگرام است. با اینکه خبر را برای همه خبرگزاری ها فرستادم، شاید ندیده باشند. به بیشتر از دویست نفر گفتم. تأکید کردم تک تک تماس بگیرند. من یک نفر را آوردم با تک تک افراد حرف بزد. با بعضی ها هم چند دقیقه ای حرف می زد.

ادامه دارد...

==================

مصاحبه از احسان زیورعالم

==================

منبع: تسنیم

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

کلمه های کلیدی

ارسال نظر

گزارش اختصاصی نسیم آنلاین از آخرین تحولات سیاسی عراق

پشت پرده همراهی العبادی با تحریم ایران چیست؟

هدف از جنگ ۳۳ روزه ریشه‌دار کردن رژیم‌صهیونیستی در منطقه بود

دبیرکل حزب الله لبنان با تاکید بر اینکه هدف از جنگ ۳۳ روزه تحقق اهداف آمریکا در زمان جرج بوش بود، افزود: قصد آمریکا این بود که اسرائیل را در منطقه ریشه‌دارتر کند، اما با پیروزی مقاومت این طرح شکست خورد.

هیچ عاقلی مذاکره برای مذاکره را نمی‌پذیرد

عضو هیأت علمی دانشگاه تهران در رابطه با اظهارات اخیر «دیوید آلبرایت» گفت: این حرفها را قبلا هم افراد دیگری زده بودند و از همان ابتدا دولت اوباما و به خصوص شخص کری هدف‌شان این نبود که محدودیت‌ها بعد از 8 سال برداشته شود.

واردات کالاهای کشورهای تحریم‌کننده نفت را ممنوع کنید

این اولین بار نیست که ایران تحریم نفتی می‌شود. ما قبلا تجربه چنین تحریم‌هایی را در گذشته داشته‌ایم  و باید به جای خام فروشی ماده‌ای با ارزش افزوده تولید و صادر کنیم. با این شیوه، هم ایران تبدیل به یک کشور صنعتی می‌شود و هم کلی شغل ایجاد می‌شود.

مهم‌ترین مطالب سرویس

گفت‌وگو با خبرنگار پرس تی‌وی در دمشق
در جنگ کودکانی را دیدم که حتی بلد نبودند موز بخورند!
گزارش ایرنا از گیشه سینما؛
هت‌تریک کمدی در صدر پُرفروش‌های هفته
پاسخ‌های کچویان به ادعای فروپاشی جامعه ایرانی
جامعه ایرانی؛ قوی، پویا و بامشکلات فراوان
  • پر بیننده‌ترین
  • پر بحث‌ترین